Reči Vrhovnog komandanta Fidela Kastra Rusa, Predsednika Republike Kube, na početku velikog Marša borbenog naroda protiv terorizma, 17. maj 2005 g.

Sunarodnici:

Od 10.oktobra 1868 g. do danas, narod Kube se borio za svoju nezavisnost tokom 137 godina, prvo protiv španskog kolonijalizma, a zatim protiv ekspanzionističke i imperijalističke politike Sjedinjenih Država.

U tom periodu, prvog januara 1959 g. smo prvi put postigli pun politički suverenitet. Sam kubanski narod je počeo da u potpunosti vlada nacijom, izbrisavši krvavu tiraniju nametnutu spolja. Od tada ovaj plemeniti i herojski narod nije prestao ni jedan jedini dan da se bori braneći svoje pravo na razvoj, pravdu, mir i slobodu.

Zbog tako pravedne i neodrecive težnje, naša zemlja je bila predmet najdužeg ekonomskog rata u istoriji i neumorne i brutalne kampanje terorizma koja traje već više od 45 godina.

Jedno od prvih i najkrvavijih dela te vrste je bilo dizanje u vazduh parobroda "La Coubre" u havanskoj luci, koje je uzelo 101 život i ostavilo na stotine ranjenih.

Invaziji na Zaliv Svinja, 17. aprila 1961 g., od strane vojne sile koju je organizovala, obučila i opremila vlada SAD , prethodio je iznenadni i izdajnički vazdušni napad američkim bombarderima koji su nosili oznake kubanskih vazdušnih snaga. Invazionističke trpe su se dovezle do naše teritorije praćene i čuvane od strane pomorskih i vazdušnih jedinica i trpa SAD koje su očekivale mostobran na plaži u rukama plaćenika, da bi u saučesništvu sa OAD podržale privremenu vladu koja nije imala vremena čak ni da poleti sa jednog aerodroma na Floridi.

Sa svoje strane, od prvih godina pobede, po dužini i širini nacionalne teritorije posejane su oružane grupe koje su ubijale seljake, radnike, učitelje koji su opismenjavali; palili su kuće i uništavali zemljoradničke i industrijske centre. Dela sabotaže sa živim fosforom i eksplozivima primenjivana su protiv stanovništva i privrede zemlje. Naše luke, trgovački i ribarski brodovi su bili meta stalnih napada. Objekti i diplomatsko osoblje u inostranstvu su bili žrtve napada eksplozivom i vatrenim oružjem. Diplomate su ginule, nestajale ili bivale obogaljene. Putnički avioni su eksplodirali pre poletanja ili za vreme leta, kao onaj na Barnadosu, 6. oktobra 1976 g., pun putnika, čiji su ostatci nepovratno završili na dnu mora, na stotine metara dubine.

Bolesti koje ugrožavaju život ljudskih bića ili domaćih životinja i biljaka za ishranu naroda, bile su više puta ubacivane u našu zemlju.

Te akcije su smišljale vlade i specijalne službe SAD, a one su i obučavali njihove autore.

Terorizam u najmodernijem i najdramatičnijem smislu, uz podršku najsavršenijih tehničkih sredstava i eksploziva velike snage, bio je stvoren i razvijan od strane samih vladara SAD da bi uništio našu Revoluciju i nije prestao ni za trenutak tokom više od četiri decenije, na Ostrvu i van njega.

Orlando Boš i Posada Kariles, najkrvaviji predstavnici imperijalističkog terorizma protiv našeg naroda, izvršili su desetine okrutnih akcija u brojnim zemljama hemisfere, uključujući i teritoriju SAD. Hiljade Kubanaca su izgubile život ili ostale obogaljene kao posledica tih kukavičkih i odvratnih akcija.

Same američke institucije i službe koje su obučavale teroriste kubanskog porekla, vrsno su obučile, kao što je poznato, i one koji su organizovali brutalni napad na Kule bliznakinje u Njujorku, 11. septembra 2001 g., u kojima je više hiljada Amerikanaca izgubilo život.

Posada Kariles ne samo da je zajedno sa Orlandom Bošom - tadašnjim šefom CORU, organizacije koju je stvorila CIA - učestvovao u uništenju aviona "Kubane", nego je kasnije, dugi niz godina, organizovao desetine planova atentata na živote najviših rukovodilaca Kubanske revolucije i organizovao eksplozije brojnih bombi u turističkim hotelima na Kubi, dok je Orlando Boš, naizgled begunac od američkih vlasti, učestvovao zajedno sa represivnim snagama Avgusta Pinočea u otmici i ubistvu značajnih čileanskih ličnosti, kao što su Karlos Prats i Orlando Letelier, ili u nestanku brojnih boraca protiv fašizma u Čileu, pa čak i u otmici i pogibiji kubanskih diplomata. Čak iz zatvora u Venecueli je naređivao svojim plaćenim ubicama izvršenje terorističkih planova. Tako mračne ličnosti su uvek dejstvovale pod naredbom vlada i specijalnih službi SAD i bile nelegalno oslobođene sve krivice i kazne, kao u slučaju oprosta koji je predsednik Džordž Buš (otac) dao Bošu, ili tolerisanja prisustva tokom čitavih nedelja na američkoj teritoriji, kao što je učinio aktuelni predsednik SAD sa Posadom Karilesom, što čini flagrantno kršenje samih zakona te zemlje od strane onih koji imaju najveću odgovornost u zaštiti američkog naroda od terorističkih napada.

Sva teroristička dela Posade Karilesa, uključujući bombe u turističkim hotelima u Havani i planove atentata, bila su finansirana od strane vlade SAD preko žalosno slavne Nacionalne kubansko-američke fondacije, od kada su je stvorili Regan i Buš 1981 g. Nikada se nije radilo uz toliku prevaru i licemerje.

Ovo nije marš protiv naroda SAD, kao što smo ranije rekli i danas ponavljamo; to je marš protiv terorizma, za život i mir našeg naroda i bratskog naroda Sjedinjenih Država, u čije etičke vrednosti verujemo.

Dole terorizam!
Dole nacistička doktrina i metode!
Dole genocid!
Dole laži!
Živela solidarnost, bratstvo i mir među narodima!
Živela istina!

Napred hrabri vojnici plemenitih ideja, koji preziru strah, koji preziru beskrajnu moć protivnika, koji preziru opasnost, jer čovečanstvo žudi za pravdom!